É mester debullar:
Vemos dous principais interdependentes e ambos necesarios en distintos momentos formativos.
Partir dos tipos de ferramentas e aplicacións dixitais (blogue, podcast...) para profundar nos seus usos no ensino, nos diversos 'para que'.
Partir de proxectos abordábeis (interdisciplinares ou de materia) para integrar neles as ferramentas dixitais que se precisen. De feito, a tendencia actual é vincular os cursos de formación en TIC a prioridades educativas (inclusión, innovación curricular...), superando os cursos xenéricos técnico-instrumentais.
É evidente que, igual que cando operamos co alumnado cunha metodoloxía por descubrimento, o tempo que se precisa para preparar unha guía de traballo na rede, á vez que se ten que mellorar (ou iniciar) o emprego de instrumentos clave, non é pequeno, o que condiciona moito a planificación destas modalidades de formación.
3. Posibilidades de adaptación.
A diversidade do profesorado neste aspecto é especialmente elevada, polo que unha práctica sinxela para unha persoa pode requirir moito tempo para outra, por máis que se acompañe. Convén, a este respecto, aterse aos estándares de formación en TIC, mais tamén ofrecer propostas diversas en conexión cos obxectivos das distintas etapas educativas. A gradación na exploración das posibilidades das ferramentas, con opcións de transformación e experimentación, debera facilitar a aprendizaxe e tamén a asunción dos novos roles do profesorado, o fomento da autonomía, etc.